GR5 - a zone of interest

Omhoog wandelend door de bossen vanuit Schirmeck ben je je van geen kwaad bewust. Vogels die fluiten, de zon tussen de bomen; een idyllische boswandeling. Totdat je op het voormalige concentratiekamp Struthof stuit. Op 800m hoogte ver van alles en Iedereen, moesten tussen 1941 en 1944 tienduizenden dwangarbeiders in een steengroeve werken. Albert Speer had het bijzondere rode graniet, dat hier te vinden is, nodig voor zijn nieuwe hoofdstad Germania. Mensen stierven hier massaal van de honger en vooral van de kou. Later werd het kamp ook gebruikt om ‘onaangepasten’ te laten verdwijnen (Nacht und Nebel). Een deprimerende plek. Hoopvol is dat er bussen vol Duitse en Franse scholieren op excursie gaan (natuurlijk hebben ze meer aandacht voor elkaar dan voor de uitleg van de docenten, maar toch).

Pijnlijk dat in het dorpje Rothau waar de gevangen met de trein aankwamen en vervolgens naar boven moesten lopen, iedereen wist wat er gaande was maar toch vooral de ogen sloot en met de alledaagse dingen bezig was. 

De film ‘The zone of interest’ (Oscar) vergroot dit wegkijken op een bijzonder indringende manier. Niet willen weten is wel zo makkelijk. Roept wel de vraag op in hoeverre jezelf wegkijkt, terwijl je wel beter weet. 

Met dat soort gedachten naar beneden gewandeld en de antwoorden heb ik waarschijnlijk in Nice ook nog niet.

Die avond heel gezellig met een Nederlandse cinematograaf, een voormalige Canadese topzwemster en een gedeelde fles wijn.