GR5 - Belle en het beest

De camping in Sierck-les-Bains oogt als een concentratiekamp: een hoog ondoordringbaar hek. In drie talen wordt te verstaan gegeven dat je voor drie uur niet naar binnen kunt en mag )ik ben er iets na enen). Een campinggast die ik vraag om de poort open te doen, weigert omdat hij bang is van de camping te worden gezet. Samen met een jonge vrouw op de fiets (Belle) die inmiddels ook is aangekomen zit er niets anders op dan te wachten. Inmiddels begint het te regenen en achter een auto van een terugkerende kampeerder (met code) glippen we toch naar binnen om bij de receptie droog te zitten. Om drie uur komt de vrouw die de camping beheert (denk Brunhilde) en we krijgen de volle laag: Kunnen we niet lezen? Waarom houden Nederlanders zich niet/nooit aan regels. Gedwee maken we onze excuses en worden niet weggestuurd. Het schept een band. We besluiten samen in Sierck wat te gaan eten, maar zoals de meeste plaatsen in Noord-Frankrijk blijkt ook Sierck uitgestorven. Weliswaar fraaie historische gevels maar het verval lijkt onstuitbaar. Terug op de camping eten we allebei dan maar onze opblaasmaaltijd uit een zakje. Het wordt een bijzondere avond. De fles Moezelwijn heeft zeker geholpen. 

Een vluchtige ontmoeting maar niet gebonden door gister of morgen durf je vrijuit te vragen en te vertellen, immers weinig te verliezen, achtergrond en leeftijd doen er dan niet zoveel toe.

Belle fietst alweer de voie blue naar het Zuiden en ik doe wit-rood van de GR5.